Lectio Octāva

Pān et Syringa

Ōlim erat nympha pulchra. Nōmen nymphae erat Syringa. In Arcadiā habitābat. Centum deī et satyrī Syringam amābant, sed Syringa eōs nōn amābat. Quamquam Syringa nymphās cēterās et deam Dīānam amābat, tamen deōs satyrōsque fugitābat. Sē in silvā umbrōsā et dēnsā cēlābat.

Syringa dīxit, “Dīānae vitam meam dēvovēbō. Nūllus vir, nūllus deus mē habēbit.”

Deus Pān autem, dum in silvā errat, Syringam videt et statim eam amat. Pān dīxit, “Aeternum tē amābō.” Syringa autem dīxit, “Aeternum nympha Dīānae erō.

Deinde nympha misera trāns agrōs et per silvās celeriter fugitat dōnec rīpam undārum spectat. Undae fugam prohibēbant. Syringa auxilium nymphās sīc ōrat, “Formam meam mūtāte, nymphae benīgnae.” Nymphae eam in papyrōs in rīpā mūtant.

Pān autem putat sē Syringam in bracchiīs tenēre; in bracchiīs nōn eam sed papyrōs habēbat. Dum miser Pān suspīrat trāns papyrōs, papyrī sonum querellae dant. Dēnique Pān dīxit, “Tēcum concilium habēbō. Syringa manēbit.” Et cērā septem papyrōs coniungit. Ita Pān fistulam format, et fistulae nōmen Syringam dat.”