Lectio Duodecima

Baucis et Philēmōn (Pars Secunda)

Sed post cēnam duo, senex et coniunx, mīrāculum vidērunt. Vīnum et cibus etiam erant in crātēribus! Baucis pia et Philēmōn timidus timent et deōs ōrant. Duōbus senibus ānser erat; Baucis et Philēmōn ānserem prehendere et necāre temptābant, sacrificium deīs. Ānser autem fugitāvit ad deōs quī dīxērunt: “Nōlīte ānserem necāre. Sumus dī, Iuppiter et Mercurius. Malum oppidum vāstāre dēbēmus. Sed vōbīs praemium dabimus.”

Iuppiter oppidum malum in stāgnum et hominēs impiōs in piscēs trāns­fōrmāvit; casam autern duōrum senum piōrum in templum trānsfōrmāvit. Duōbus senibus dīxit: “Quid dēsīderātis, senex iūste et fēmina pia?” Senes respondērunt, “Dēsīderāmus sacerdōtēs in templō Iovis esse, et quoniam multōs annōs beatōs inter nōs habuimus, morī dēsīderāmus eādem hōrā.” Itaque Philēmōn et Baucis erant custōdēs templī tam diū quam vīvunt. Sed ōlim dum duo piī prō templō stant, Philēmōn coniugem frondēre et Baucis Philēmōnem frondēre vīdit. “Valē, ō coniunx,” dīxit Philēmōn, dīxit Baucis; deinde arbor ōra cēlāvit. Eōs in arborēs luppiter trānsfōrmāverat. Etiam hodiē hae arborēs in Phrygiā stant prō templō Iovis: ego ipse eās vīdī.

Multī in templō ōrant et advenae sunt semper bene receptī. Nōmina Baucidis et Philēmōnis sunt nōta in hāc terrā.