Lectio Tertia Decima

Ēchō et Narcissus

Narcissus erat iuvenis fōrmōsus et superbus. Putābat sē fōrmōsissimum esse. Quamquam multae iuvenem amāverant, tamen Narcissus nēminem praeter sē amābat.

Ubi nympha Ēchō Narcissum in silvā vīdit, statim iuvenem amāvit. Ēchō adhūc et corpus et vocem habēbat, sed vōx erat nova. Quod Ēchō Iūnōnī, rēgīnae deōrum, dolō nocuerat, nympha Iūnōnī nōn grata erat. Iūnō dīxit, “Nōn sine poenā mihi nocueris.” Ēchō vocem habet sed sōlum respondēre potest. Verba sōla aliōrum reportāre potest. Sua verba nōn habet.

Ōlim Narcissus cum cēterīs iuvenibus animālia fera in silvīs et montibus sequitur. Forte sōlus errat, et Ēchō iuvenem sēcrētō sequitur. Nox appropinquat et fōrmās obscūras in silvā cēlat.

“Quis adest?” rogat Narcissus. “Quis adest?”
“Adest,” respondet Ēchō.
“Venī,” clamat Narcissus magnā vōce. “Venī!”
“Vēnī,” respondet Ēchō, et nympha misera iuvenem superbum brac­chiīs suīs tenēre temptat.
“Stā,” clāmat Narcissus. “Moriar antequam tibi erō.”
“Tibi erō,” resonat misera Ēchō. In pudōre sē sola celat-in silvīs, in montibus in spēluncīs-ūsque fōrma minima est. Vōx sōla manet.

Etiam hodiē haec vōx manet. Sī vōs in montibus spēluncīsque errāveritis et “Ēchō, Ēchō,” clāmāveritis, Ēchō verba vestra resonābit.

Narcissus autem potestātem amōris nōn fugitāvit. Ōlim in undīs fluminis sē, iuvenem fōrmōsissimum, vīdit et imāginem suī amāvit. Cum imāginem tangere temptāvit, imāgo fugitāvit. Dēnique pervīdit sē imāginem esse. Lacrimīs aquās turbāvit. Imāgō iterum fugitāvit; amor corpus iuvenis dēvorāvit; neque vigor, neque color, neque fōrma mānsit.
“Valē,” dīxit Narcissus, et in rīpā fluminis iacuit. “Valē.”
“Valē,” resonāvit Ēchō.

Sorōrēs Narcissī corpus iuvenis quem amāverant humāre parāvērunt. Sed prō corpore sōlum mānsit flōs-flōs appellātus Narcissus albīs foliīs.