Lectio Sexta Decima

Pȳramus et Thisbē (Pars Prīma)

Ecce Thisbē ex spēluncā venit. Amantem oculīs quaerit quod eī dē perīculīs nārrāre dēsīderat. Locum et fōrmam arboris videt, sed color pomī earn incertam facit. Dum dubitat, videt in herbā sub hāc arbore corpus Pȳramī cruentum. Multīs lacrimīs ita clāmat virgō territa, “Pȳrame, quis tē ā mē rapuit? Pȳrame, Pȳrame, respondē, tua tē cārissima Thisbē nōminat!”

Ad nōmen Thisbēs Pȳramus oculōs aperuit; tum iterum eōs in morte clausit.

Ubi Thisbē vēlāmina sua gladiumque Pȳramī vīdit, “Tua tē manus,” inquit, “amorque tuus necāvit. Mihi quoque sunt amor et manus. Mē in mortem mittam; sī causa mortis tuae fuī, comes quoque mortis tuae erō. Ō, parentēs miserī, date nōbīs hoc dōnum. Pōnite in hōc tumulō ūnō nōs quōs amor coniūnxit, quōs ūna hōra coniūnxit. At tū arbor, habē semper pōma purpurea, monumenta duōrum amantium mortuōrum.”

Dum haec dīcit, gladiō Pȳramī sē necat. Et deī et parentēs haec verba audīvērunt, nam color pōmī mōrī non iam albus est, sed purpureus ubi permātūruit. Cinis duōrum amantium in ünā urnā requiescit.