Lectio Duodēvīcēnsima

Atalanta et Hippomenēs (Pars Secunda)

Iam populus paterque cursum· promissum pōscunt. Iam Hippomenēs Venerem hōc modō invocat: “Ō dea Venus, iuvā ignēs amōris quōs dedistī.” Venus, his precibus adducta et mōta, sine morā auxilium dat.

Est ager in parte optimā īnsulae Cyprī quae est sacra deae Venerī. In mediō agrō stat nōn sōlum templum sed etiam arbor in quā sunt rāmī aureī et pōma aurea. Forte Venus tria pōma ab hāc arbore carpta portābat quae iuvenī dedit. “Pōma sunt pulcherrima,” inquit Hippomenēs, “sed quōmodō pōmīs vincere possum?” Dea eum pōmōrum ūsum docuit.

Nunc dēmum cornua concinunt, quae signum cursūs dant. Duo cursōrēs trāns summum cursum volāre videntur. Spectātōrēs clāmant: “Curre, Hippomenēs, ī, ī, propera sine morā! Nunc vincēs!” Hērōs gaudet; gaudet sēcrētō virgō quoque. Facile virgō eum superāre potest; saepe dubitat, saepe invīta eum relinquit. Mēta longē abest. Hippomenēs est dēfessus. Nunc ūnum dē tribus pōmīs ā Venere datīs iacit.

Hoc pōmum aureum iactum spectat dēsīderatque virgō. Relinquit cur­sum et pōmum manū carpit. Quia intereā Hippomenēs eam superat, spectātōrēs clāmant et plausum dant.

Iterum illa celeriter currit, iterum iuvenem post tergum relinquit. Iterum Hippomenēs virginem secundō pōmō remorātam superat. Sed iterum Atalanta eum facile praeterit. Pars ultima cursūs adest. Hērōs dēfessus vix currere potest. “Nunc,” inquit, “ades, dea adōrāta, auctor amōris,” et tertium pōmum aureum oblīquē in agrum iacit. Virgō dubitāre vidētur; dēsīderat pōmum quod in agrō est petere, sed cursum relinquere nōn desiderat. Venus superat. Virgō in agrum currit et Venus pōma graviōra facit. Propter moram pretiōsam virgō superātur.

Hērōs autem nec Venerī dōna dedit nec in ārā deae tūra posuit. Venus igitur, quae erat magnopere īrāta, duōs amantēs in leōnēs trānsfōrmāvit.