Lectio Sexta

Lātōna et Niobē (Pars Prīma)

Poēta Ovidius fābulam dē deā Lātōnā et dē fēminā Niobē nārrat. Niobē, rēgīna Thēbārum, erat superba. Erat superba quod septem fīliōs et septem fīliās habēbat. Sē et līberōs suōs laudābat. “Causa superbiae meae nōn est potentia familiae et amīcōrum, sed fāma līberōrum meōrum.

Dea Lātōna quoque līberōs clārōs habēbat. fīlius erat deus Phoebus Apollō et fīlia erat dea Diāna.

Mantō erat fēmina oppidī Thēbārum. Mantō multam sapientiam habēbat. In viīs oppidī ambulābat et monēbat fēminās ita: “Date dōna Lātōnae et līberīs quoque Lātōnae, Phoebō et Diānae. Lātōna est dea fēminārum.” Itaque fēminae Thēbārum āram deae in templō ōrnant; ibi dōna deīs deābusque dant et tūra sanctīs flammīs dant.

Ecce Niobē pulchra et superba cum fēminīs in viā oppidī ambulābat. Stat et oculīs superbīs circumspectat; fēminās Thēbārum vocat et clāmat: “Cūr Lātōnam ōrātis? Nēmō mē ōrat. Sum fīlia avōrum clārōrum. Sum rēgīna rēgiae Cadmī. Pulchra sum, digna deae. Sed maximē beāta sum quod septem puerōs et septem fīliās habeō. Rogāte nunc causam superbiae meae. Cūr Lātōna mihi praestat? Lātōna ūnum filium et ūnam fīliam sōlum habet. Fortūna mihi septem dat. Fēminae, ōrate mē, nōn Lātōnam. Date dōna mihi, non Lātōnae.”

Itaque fēminae Thēbārum dōna rēgīnae superbae, nōn Lātōnae dabant.